📖 ตอนที่ 2 — เขาคนนั้นในหมอก
“ในที่สุด... เธอก็มา”
คำพูดนั้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวธีร์ ขณะที่เขานั่งจ้องออกไปนอกหน้าต่างบ้าน
เช้านี้หมอกจางลงมากแล้ว ฟ้าเริ่มเปิด แต่ในใจเขากลับเต็มไปด้วยคำถาม
ชายคนนั้นคือใคร?
เขาเคยเจอธีร์มาก่อนงั้นเหรอ?
เขาไม่ได้เล่าเรื่องนั้นให้คุณย่าฟัง เพราะไม่อยากโดนดุเรื่อง “ดื้อ”
และที่สำคัญ… เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเห็นของจริงหรือแค่หลอนเพราะอากาศหนาวกับเรื่องเล่าเก่าๆ
⛰️ กลับสู่หมู่บ้าน
คุณย่าพาธีร์ไปเดินตลาดเล็กๆ ของหมู่บ้านตอนสาย
ผู้คนที่นี่มีน้ำใจดี ยิ้มง่าย และชอบทักว่า “หน้าเหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆ เลยนะ”
ธีร์ไม่สนใจนัก จนกระทั่งหูของเขาแอบได้ยินบทสนทนาแว่วจากกลุ่มชาวบ้านข้างบ่อน้ำ
“เมื่อวานหมอกลงจัดอีกแล้วล่ะ…” “ใช่ ได้กลิ่นดอกไม้แห้งในป่าอีกแล้วด้วย…” “แบบนี้ต้องมีคนขึ้นเขาแน่ๆ… อันตรายนะ ถ้าดวงไม่แข็งพอ”
ธีร์หยุดก้าว เขาขมวดคิ้ว หันกลับไปมองพวกเขาเงียบๆ
“กลิ่นดอกไม้แห้ง…” เหมือนที่เขาได้กลิ่นตอนนั้นไม่มีผิด
🌲 ตอนบ่าย — ความลับหลังเรือน
เมื่อกลับถึงบ้าน เขาเริ่มอยากรู้มากขึ้น
ธีร์แอบเดินไปหลังบ้าน ซึ่งมีห้องเก็บของเก่าๆ ที่คุณย่าไม่ค่อยให้เข้า
ประตูไม้ปิดไม่สนิท ฝุ่นเกาะหนา และเต็มไปด้วยกล่องไม้
ในนั้น เขาพบ "หีบไม้โบราณ" ที่สลักลวดลายดอกไม้ซับซ้อน
เปิดออกมา... ข้างในมีของไม่กี่ชิ้น — ชุดพื้นเมืองชาย สีขาวหม่นแบบเดียวกับที่ชายปริศนาใส่
และภาพถ่ายเก่าๆ…
ขาวดำ เลือนลาง แต่ชัดพอจะเห็นว่า มีชายหนุ่มคนหนึ่งยืนยิ้มอยู่
เขาหน้าตาคล้ายๆ ชายที่ธีร์เจอ… มาก… มากจนขนลุก
“ใครกันแน่… นายเป็นใคร…”
ธีร์พึมพำ ขณะจ้องภาพถ่ายนั่น
🌫️ ค่ำคืนที่สอง
คืนนั้น ธีร์นอนไม่หลับ เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนจ้องมองมาจากนอกหน้าต่าง
และเมื่อเขาลุกขึ้นไปเปิดผ้าม่านออกดู
หมอกลงแล้ว…
หนากว่าคืนก่อน… และ... เงาของใครบางคนยืนอยู่ปลายป่า
มองตรงมาที่เขา
ธีร์ขยับริมฝีปากจะเรียก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่า...
“ถ้าได้ยินเสียงเรียก อย่าขานรับเด็ดขาด”
…แต่ครั้งนี้ ไม่มีเสียงเรียก
มีแค่สายตาที่เหมือนจะพูดกับเขาว่า
“อย่าเพิ่งลืมฉัน...”
🔚 จบบทที่ 2 🔍 บทนี้ปู: คนในหมู่บ้าน “เชื่อ” ในตำนาน และกลิ่นดอกไม้แห้งคือสัญญาณบางอย่าง ธีร์เริ่มพบเงื่อนงำว่าชายที่เจออาจเกี่ยวข้องกับอดีตของครอบครัว คนึงกำลัง “ปรากฏตัว” บ่อยขึ้น… แต่ยังไร้คำอธิบาย
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 13
Comments