หลังจากหายไปนานถึงหนึ่งเดือนเต็ม เดวิดกลับมาถึงเวทีใต้ดินที่ครั้งหนึ่งเขาเคยใช้เวลาอยู่ที่นี่อย่างยาวนาน เสียงการต่อสู้ดังขึ้นจากห้องข้างหน้า เขาคุ้นเคยกับมันดี เสียงดังกร๊อบกร๊อบของกระดูกที่หัก เสียงหายใจของผู้ชายที่หมดแรงจากการต่อสู้ที่ไม่มีทางชนะ และเสียงฝีเท้าที่ตึงเครียดจากการหลบหนีจากการโจมตี
เขาเดินเข้าไปในห้องที่เคยอยู่กับพระเอกก่อนหน้านี้ แต่เมื่อประตูเปิดขึ้น ไม่มีใครอยู่ในนั้น
เดวิดยืนอยู่ตรงนั้นเงียบๆ ควันบุหรี่ออกจากริมฝีปากของเขา เขาคิดในใจว่านี่มันจะเป็นเรื่องที่เขากังวลที่สุดหรือเปล่า
“ไม่ใช่สิ…เขาคงไม่ตายง่ายขนาดนั้นหรอก” เขาพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปถามคนที่เดินผ่านมา
“เฮ้ พวกนายเห็นเด็กคนนั้นไหม? ฉันต้องการพบเขา”
ชายคนหนึ่งหยุดเดินและมองเขาด้วยท่าทางที่ไม่แน่ใจ
“เดวิด…ใช่ไหม?” ชายคนนั้นถาม
เดวิดพยักหน้า
“เด็กคนนั้น…” ชายคนนั้นพูดเสียงเบา “เขาฝึกหนักจริงๆ ตอนนี้เขาอยู่ในระดับกลางแล้ว”
เดวิดทำตาโตเล็กน้อย ราวกับไม่เชื่อสิ่งที่ได้ยิน
“กลาง?” เขาถามย้ำ
ชายคนนั้นพยักหน้า “เขาผ่านการต่อสู้มาหลายครั้งแล้ว ลองไปดูเขาที่ห้องใหม่ของเขาสิ”
เดวิดหันหลังและเดินตามชายคนนั้นไป ทางเดินที่เคยดูหดหู่กลับเปลี่ยนไป เสียงฝีเท้าของเขาดังขึ้นในพื้นที่แคบๆ ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในเดือนที่ผ่านมา ทุกครั้งที่เขาไม่อยู่ เขาคิดถึงเด็กหนุ่มคนนั้นมากพอสมควร ทั้งๆ ที่เขาไม่เคยยอมรับมันอย่างชัดเจน
เมื่อถึงห้องใหม่ของพระเอก เดวิดเห็นชายหนุ่มคนนั้นนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าตัวหนึ่ง เขาดูแตกต่างไปจากเดิม—กล้ามเนื้อแข็งแรงขึ้น หน้าตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และแววตาของเขาดูเหมือนจะไม่ยอมแพ้
“ท่าทางจะเข้มแข็งขึ้นเยอะเลยนะ” เดวิดพูดด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างตกใจ
พระเอกเงยหน้าขึ้นมองเขาและยิ้ม
“ถ้าคุณคิดว่าผมตายไปแล้วก็ผิดแล้วครับ” พระเอกตอบกลับอย่างเย็นชา
เดวิดขมวดคิ้วเล็กน้อย “ดีใจที่เห็นว่าไม่ใช่แบบนั้น” เขานั่งลงตรงข้ามพระเอก “รู้ไหมว่าผมกังวลมากที่ไม่เจอคุณตอนกลับมา”
พระเอกยิ้มบางๆ ก่อนจะพยักหน้า “ผมแค่ไม่อยากให้คุณเห็นผมเป็นตัวตลกในครั้งแรกที่คุณกลับมา”
เดวิดขยับบุหรี่ออกจากปากและมองไปที่พระเอก “ไม่ต้องห่วงหรอก…แต่ในตอนนี้คุณอยู่ในระดับกลางแล้ว คงจะรู้ว่าในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นเรื่องง่าย”
พระเอกพยักหน้าเบาๆ เขารู้ดีว่าการขึ้นมาในระดับกลางนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็รู้ดีว่าเป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
“ตอนนี้มันยังคงเพียงแค่เริ่มต้น…ยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องผ่านไป”
เดวิดมองพระเอกด้วยความชื่นชม ก่อนที่จะพูดออกมา “ดีแล้วที่รู้แบบนั้น…ตอนนี้เรามีเวลาที่จะฝึกกันต่อไป”
ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองค่อยๆ พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น พระเอกรู้ดีว่าเขาจะต้องใช้เวลานานพอสมควรในการฝึกฝนตัวเองให้เก่งยิ่งขึ้น และการมีเดวิดอยู่ข้างๆ จะช่วยผลักดันเขาให้ดีขึ้นทุกวัน
บรรยากาศในห้องค่อยๆ เปลี่ยนไปจากความเครียดในอดีต สู่ความคาดหวังในอนาคต พระเอกรู้แล้วว่าเขาต้องใช้ทุกช่วงเวลาที่มีให้คุ้มค่า เพราะการอยู่รอดในโลกแห่งการต่อสู้ใต้ดินนี้ ไม่ได้ขึ้นอยู่แค่กับการชนะ แต่มันยังเกี่ยวข้องกับการเรียนรู้และพัฒนาอย่างต่อเนื่อง
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 40
Comments