“คุณตื่นได้แล้วค่ะ เช้าแล้ว”
ปลายฟ้าเขย่าตัววศินเมื่อเห็นว่าเขาหลับสนิทก็ปล่อยให้เขานอนต่อ
“งั้นฉันไปอาบน้ำ ทำกับข้าวรอนะคะ”
พอลุกขึ้นจากเตียงเธอกลับหน้ามืดจนต้องนั่งลงที่เตียงตามเดิม
“ทำไมเวียนหัวแปลกๆ สงสัยนอนน้อย”
เธอพูดคนเดียวก่อนค่อยๆลุกขึ้นอีกครั้งแล้วเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป พออาบน้ำเสร็จหญิงสาวกะจะมาปลุกเขาอีกรอบ
“เอ้า หายไปไหนซะแล้ว ตอนปลุกไม่อยากจะตื่น”
บ่นเสร็จปลายฟ้าก็เดินออกจากห้องนอนเพื่อจะเข้าครัวทำอาหาร สายตากลับมองไปเห็นเขาเข้าพอดี
“เอ๊ะ เขาอยู่กับใครกัน”
เธอย่องแอบฟังทั้งสองคนเงียบๆ
“ผู้หญิงคนนั้นหนิ มาที่นี่ทำไมกัน”
“แล้วคุณจะว่าไงคะวศิน เจสคิดไม่ออกแล้วค่ะ คุณต้องรับผิดชอบยังไงเขาก็เป็นลูกของคุณ”
“ใจเย็นๆก่อนนะเจส โอเคผมจะให้คุณอยู่ที่นี่กับผมก่อน แล้วค่อยๆแก้ปัญหา”
“แล้วเมียคุณล่ะคะ”
ชายหนุ่มอึ้งกับคำถาม ใช่เขายังมีผู้หญิงอีกคนที่เขาพึ่งนอนกับเธอเมื่อคืนที่ผ่านมานี้เอง
“ช่างเขาเถอะ เรามาคุยเรื่องของเราก่อน”
คนแอบฟังได้ยินดังนั้นเข่าแทบทรุด เธอได้ยินไม่ผิดหรอก ผู้หญิงคนนี้กำลังท้องกะเขา เขาทั้งสองกำลังจะมีลูกด้วยกัน
“คุณพูดแบบนี้เหมือนคุณไม่รักไม่แคร์เมียคุณเลยนะคะ”
“ใช่ผมกับเธอเราไม่ได้รักกัน และไม่มีวันรักด้วย”
คำพูดของวศินเหมือนฟ้าผ่าลงตรงหน้าจนตอนนี้ปลายฟ้าหน้าชาไปหมด เจสเหล่ตาไปมองคนที่กำลังแอบฟังอยู่ก่อนแสยะปากยิ้มอย่างสะใจ แกอย่าหวังจะได้วศินไป เจสคิดในใจ
ปลายฟ้าเดินเข้าครัวเพื่อทำอาหารอย่างที่ตั้งใจไว้ ไม่นานนักอาหารก็ถูกเสริฟต่อหน้าคนทั้งสอง ปลายฟ้าตักข้าวให้ทั้งคู่ก่อนตักให้ตัวเองแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ สายตาของเธอไม่ได้มองอาหารตรงหน้า แต่กลับมองหน้าวศินด้วยคำถามมากมาย ทว่าชายหนุ่มกลับเมินเฉยกับเธอเหลือเกิน เขามันไร้หัวใจรักใครไม่เป็น ถ้าเธอไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่ เธอจะไม่ให้เขาเจอเธออีกเลย
“วศินคะ กินกุ้งดีกว่าค่ะเจสแกะให้”
ปลายฟ้าเห็นแบบนั้นก็ตักข้าวเข้าปากบ้าง
“แหวะ......”
“นี่แกตั้งใจแขวะฉันหรอ? ที่บ้านไม่สอนเรื่องมารยาทหรือไง”
“ขอโทษค่ะคือฉันเหม็นขอตัวนะคะ”
“รีบไปให้พ้นๆหน้าเลยนะ”
หญิงสาววิ่งเข้าห้องน้ำทันที วศินมองตามหลังด้วยความเป็นห่วง
“วศินคะเด็กคุณตั้งใจแหวะเราทั้งคู่ค่ะ เจสไม่ยอมนะคะคุณต้องจัดการ จับไปส่งที่บ้านเกิดเลยค่ะ”
“ใจเย็นๆสิเจสคุณกำลังท้องอยู่นะอย่าเครียด”
“ถ้าคุณไม่จัดการ เจสก็เครียดกับมันอยู่แบบนี้แหล่ะ”
เจสบ่นหน้างออย่างหัวเสีย เพราะรู้ดีว่าวศินมีใจให้ผู้หญิงคนนี้
ปลายฟ้าหายเข้าไปในห้องน้ำนานเกือบชั่วโมงก็เดินออกมาด้วยหน้าตาอิดโรย
ฉันขอตัวไปพักผ่อนก่อนนะคะเหมือนจะไม่สบาย
เธอกล่าวขอเขา ชายหนุ่มยักไหล่ตอบเป็นเชิงอนุญาตก่อนพูดตามหลัง
“ตู้ยาอยู่ตรงหน้าห้องกินยาแล้วพักผ่อนซะ ผมยังไม่อยากให้ใครตายที่นี่”
“ขอบคุณที่เป็นห่วง ฉันไม่ตายง่ายๆหรอกไม่ต้องห่วง”
ปากดีนักนะถ้าไม่มีคนที่สามป่านนี้เขาคงลากเธอไปลงทัณฑ์ตามใจชอบแล้ว ฝากไว้ก่อน วศินคิด
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 44
Comments
จันทร์จิรา สกุลน้อย
นางตอแหลเก่ง
2021-06-14
0
Thippawan Serknak
สงสารนางเอกจัง เจสมึงไม่มีลูกหลอก ตอแหล
2020-11-20
5
นา กาญจนา มูลปัญญา
สงสารนางเอกจัง
2020-11-13
3