"เคเรสเต้?"เขาขมวดคิ้ว ใบหน้ามึนงง
เธอเฝ้ามองปฎิกริยาของเขา กรอกฟันด้วยความกังวลอย่างชัดเจน
"โอ้ ดูเหมือนฉันจะต้องเริ่มศึกษาข่าวสารมากกว่านี้แล้วล่ะ"ฉันแสยะยิ้ม ดูไม่มีพิษภัยอะไร
"แล้วตกลงคุณเป็นใคร"ฉันถามเขาอีกครั้งด้วยความอยากรู้
"โอ้ ดูเหมือนจะใกล้มืดซ่ะแล้วนะเจ้าหญิง"เขาบ่ายเบี่ยงพร้อมรอยยิ้ม น้ำเสียงเยาะเย้ย
"อย่าเปลี่ยนเรื่องสิ..!"ก่อนที่ฉันจะได้พูดอะไร เขาก็เดินหนีไปซ่ะแล้ว
"นี่!จะไปไหนน่ะ!กลับมานะ!"ฉันพยายามตะโกนเรียกเขาและวิ่งตาม
"ไว้คราวหน้าเจอกัน เดี๋ยวบอกนะ"เขาหยุดชะงักเหมือนนึกอะไรขึ้นได้"แต่ลืมไปว่าเราอาจจะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว"
หลังจากนั้น เวลาก็ล่วงเลยผ่านไป7ปี
"ตึ่ก ตึ่ก ตึ่ก"เสียงก้าวเดินของรองเท้า ดังไปตามพื้นไม้
ชายกระโปรงยาวและหนัก ลอยเหนือพื้นเล็กน้อย
ผมสีดำสนิทของเธอพริ้วไสวไปตามการเคลื่อนไหวของเธอ เดินไปตามโถงทางเดินพร้อมกระเป๋าในมือ ก่อนที่จะหยุดลงหน้าประตูห้อง พบว่าประตูห้องถูกเปิดแง้มๆไว้
ก่อนที่เธอจะได้ผลักประตูเข้าไป เสียงแก้วแตกก็ดังขึ้นจากข้างในห้อง "เคร้ง!!"
องค์จักรพรรดิผู้สูงส่ง ผู้เป็นตัวแทนของพระเจ้า ยืนอยู่ในห้องเก่าๆเล็กๆ
เด็กหญิงตัวน้อย ร่างกายของเธอซูบผอม ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาจำนวนมากไหลออกมาจากดวงตาสีเขียวมรกตสว่างสดใสที่สวยงามของเธอ
..."เสด็จพ่อ.."เสียงของเธอสั่นเครือ...
"กล้าดียังไง ขโมยของของพี่สาว"ในมือของเขา กำกำไลข้อมือไว้แน่น กำไลทำจากเปลือกหอย นั่นเป็นกำไลที่เธอตั้งใจทำให้น้องสาวของเธอ
ดวงตาสีม่วงเข้มของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจ ในขณะที่แอบมองผ่านช่องประตู ไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ
"ม..ไม่ใช่นะเพคะ! เสด็จพี่ตั้งใจทำให้ลูกเอง!"เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือและหวาดกลัว
"จะให้ฉันเชื่อได้ยังไง ขนาดอาหารที่รอบริจาคให้โรงทาน เธอก็ยังกินเลย"เขากำหมัดแน่น
"เสด็จพ่อ ท่านจะให้ลูกอดตายไม่ได้นะเพคะ!"ตัวของเธอสั่นระริก
เธอที่ยืนแอบมองอยู่ ทำใจอดทนรีรอไม่ได้อีกต่อไป รีบผลักทำทีเป็นเคาะประตู
..."เคเรสเต้!"ฉันพูดเสียงดัง...
...Secret Crown of Dignity...
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 13
Comments