น้องของอิรุมะคุง ยินดีที่ได้รู้จักครับ
4
ซัลลิแวน
จริงด้วย //ดีดนิ้ว
จากชุดนอนของคารุกิกลายเป็นชุดอะไรซักอย่างสีฟ้า
อิรุมะ
นะ นี่มันอะไรหรอครับ?
คารุกิ
//พยักหน้า+มองซัลลิแวน
ซัลลิแวน
เครื่องแบบยังไงล่ะ
ซัลลิแวน
ดูหมาะมากน่ารักจัง!!
ซัลลิแวน
ฉันจะลงทะเบียนของพวกเธอในโรงเรียนปีศาจ //ตบมือ
ซัลลิแวน
เธอถูกบังคับให้ทำงานตั้งแต่อายุยังน้อยเพราะพ่อแม่พวกเธอ //เอาผ้าเช็ดน้ำตา
ซัลลิแวน
แล้วก็ไม่ได้ไปโรงเรียนใช่มั้ยล่ะ
ซัลลิแวน
ฉันได้เตรียมเอกสารทั้งหมดไว้แล้ว
ซัลลิแวน
เพราะฉันคือปู่ของพวกเธอยังไงล่ะ!
ซัลลิแวน
เป็นคำพูดที่สุดยอดมาก ‘คุณปู่’ //ดีใจ
ซัลลิแวน
แล้วเธอล่ะ คารุกิ//มองคารุกิ
ซัลลิแวน
ไม่เรียกหน่อยหรอ เรียกหน่อยสิ
อิรุมะ
คารุกิ! พูดง่ายๆนะ คุณปู่
คารุกิ
[พี่คิดว่าผมเป็นเด็กขนาดนั้นเลยหรอ?] //;;
ซัลลิแวน
//ตั้งหน้าตั้งตาฟัง
คารุกิ
เอาลูกอมมาให้ผมก่อนสิ //แบมือ
ซัลลิแวน
ได้สิ //หมุนตัว ติ้วๆๆ
ปรากฏลูกอมสีชมพูรูปสตอเบอร์รี่มีด้ามจับในมือของซัลลิแวน
คารุกิ
[รสชาติของลูกอม....อร่อย!!!]
คารุกิ
//หลับตาซึมซับรสชาติ
ซัลลิแวน
มาถ่ายรูปในวันปฐมนิเทศกันนะ
ซัลลิแวน
ไม่เคยมีมนุษย์ลงทะเบียนในโรงเรียนนี้
ซัลลิแวน
ตราบใดที่ความไม่แตกว่าเป็นมนุษย์ก็ไม่ถูกกินหรอกนะ
อิรุมะ
ถ้าความแตกจะถูกกินอย่างนั้นหรอ?!
ซัลลิแวน
นี่แน่ะ! //เทน้ำใส่ทั้งสองคน
ซัลลิแวน
น้ำหอมนี้จะทำให้กลิ่นของมนุษย์หายไปดังนั้นไม่ต้องกังวล
ซัลลิแวน
ฉันรู้สึกโล่งใจมากที่อิรุมะคุงกับคารุกิคุงเป็นเด็กดี
ซัลลิแวน
ถ้าหากปฏิเสธขึ้นมา..
ซัลลิแวน
ฉันไม่มีทางเลือกนอกจากจะให้เธอเป็นอาหารค่ำในคืนนี้
คารุกิ
อุบ-อี่ อ่อยอะ //พูดอู้อี้+ดึงมือพี่ให้ออก
ซัลลิแวน
เอ่อ เธอกำลังพูดว่าอะไรหรือเปล่า?
อิรุมะ
เปล่าครับ //ส่ายหัวรัวๆ
ซัลลิแวน
แล้วเมื่อกี้คารุกิคุงพูดว่าอะไรนะ
อิรุมะ
คารุกิ...คารุกิ...เอ่อ..คารุกิหิวน่ะ อยากกินอาหารค่ำครับ คุณปู่
ซัลลิแวน
อ๋อ จริงสิ //หมุนตัว
แซนวิช 2 ชิ้น นม 2 แก้วประกวดในมือ
ซัลลิแวน
กินอาหารค่ำไม่ค่อยดีเท่าไหร่ วันนี้กินเท่านี้รองท้องไปก่อนนะ
ซัลลิแวน
กินตอนนี้เดี๋ยวปวดท้อง
ซัลลิแวน
นี่คือห้องของพวกเธอตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป
อิรุมะ
ห้องของผมกับคารุกิ?
ซัลลิแวน
พรุ่งนี้เป็นวันปฐมนิเทศต้องตื่นแต่เช้า
ซัลลิแวน
รีบๆนอนให้หลับจะดีกว่านะ
ซัลลิแวน
ราตรีสวัสดิ์ //ออกจากห้อง
อิรุมะ
...ต่อจากนี้พวกเราคงต้องใช้ชีวิตที่นี่สินะ
คารุกิ
ตอนเย็นพี่ก็น่าจะยังไม่ได้กินอะไร
โอเปร่า
น่าจะให้มีขอบเขตหน่อยดีกว่าครับ
โอเปร่า
ทั้งที่สามารถรับเอาปีศาจทั้งหมดเท่าที่คุณต้องการ
โอเปร่า
ทำไมคุณถึงรับมนุษย์เป็นหลานชายของคุณ?
โอเปร่า
คุณกำลังคิดอะไรอยู่
ซัลลิแวน
ไม่มีอะไรสักหน่อย
ซัลลิแวน
เดี๋ยวโอเปร่าก็จะเข้าใจเองแหละ //เดินต่อ
ซัลลิแวน
ตั้งตารอวันพรุ่งนี้~
อิรุมะ
ห้องของตัวเองเนี่ย..//พึมพำ
คารุกิ
ตอนนี้ก็มีแล้วไงพี่
อิรุมะ
ใช่แล้ว ตอนนี้มีแล้ว //ยิ้ม
อิรุมะ
[ทั้งชีวิตของฉันเป็นเพียงนรกจริงๆ]
อิรุมะ
[สำหรับฉันช่วงชีวิตที่มีความสุขก็คือตอนที่อยู่กับน้อง]
อิรุมะ
กินอะไรเสร็จยัง //เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนอนแล้ว
อิรุมะ
[เป็นความฝันที่แปลกจริงๆ]
อิรุมะ
[คารุกิหลับเร็วจัง]
อิรุมะ
[เราก็ควรหลับได้แล้ว]
Comments