เวลาล่วงเลยผ่านไปแปดปี
เด็กทารกน้อยเติบโตมาในป่าอาถรรพณ์เพียงลำพัง เขากระโดดฉึบ ๆ ๆ
จากต้นไม้ต้นหนึ่งไปอีกต้นหนึ่งและก้าวย่างเหินกายขึ้นไปยังต้นไม้ที่สูงที่สุด
สามารถมองออกไปได้ทั่วทั้งป่าอาถรรพณ์ เขาหยุดมองนิ่งทอดสายตายังทิศทางอันเป็นที่ตั้งของเมืองหลวง
ใบหน้าของเด็กน้อยแสดงความหงุดหงิดออกมา
“เมื่อไหร่ข้าจะฟื้นพลังได้ทั้งหมดเสียที
นี่ก็ตั้งแปดปีแล้ว ไม่คิดว่าการได้มาเกิดในร่างมนุษย์มันจะฝึกตนได้ช้าเช่นนี้”
ฟึบ ฟึบ ฟึบ
เสียงเคลื่อนตัวแหวกอากาศดังใกล้เข้ามา
“ท่านราชันน้อย
ท่านอย่าได้คิดเช่นนั้น เทียบกันกับร่างก่อน ท่านบำเพ็ญเพียรมานับพันปี นี่ผ่านไปเพียงแปดปี
ท่านก็ได้พลังคืนมาถึงสามในสิบส่วนแล้ว
“เจ้าหารู้อะไรไม่
พลังแค่นี้ไม่ได้ยากเย็นอะไร แม้ชาติก่อนข้าต้องใช้เวลานานกว่าจะหาวิธีบรรลุได้
แต่ครานี้ข้ารู้ทุกอย่างแต่ร่างกายมนุษย์นี่ช่างอ่อนแอนัก” เด็กน้อยเบื่อหน่ายกับการรอคอยเช่นนี้เหลือเกิน
จริงอยู่แม้เขาจะรู้วิธีการฝึกตนทั้งหมดเพื่อให้ได้ครอบครองพลังอันยิ่งใหญ่ดังเช่นในอดีต
แต่พลังวัตในกายนั้นมิใช่จะมีวิธีลัดใดที่สามารถบ่มเพาะออกมาได้รวดเร็วเพียงพลิกฝ่ามือ
แต่เพราะเขาเป็นถึงอดีตราชันแห่งปีศาจ แค่ชั่วระยะเวลาแปดปี
เขาก็สามารถบ่มเพาะพลังได้เท่ากับคนที่ฝึกยุทธมาแล้วกว่ายี่สิบปี
เด็กน้อยกระโดดจากต้นไม้สูงเสียดฟ้าลงไป
จอมวานรตกใจยิ่งนัก ความสูงเช่นนี้ร่างเล็กแค่นั้นจะรับไหวได้อย่างไร
ท่านราชันน้อยทำอะไรวู่วามเกินไปแล้ว
กี๊ดดดดดดดดดดด กี๊ดดดดดดดดด นกอินทรย์ยักษ์บินมาใต้ร่างของเด็กน้อย
เขาเหยียบลงบนหลังมันได้อย่างนุ่มนวล เด็กหนุ่มยืนกอดอกนิ่งบนหลังพญานก
สายลมพัดต้องใบหน้าอ่อนเยาว์ที่มีเค้าความงดงามของมารดาถึงเจ็ดในสิบส่วนดวงตากล้าหาญเด็ดเดี่ยวก็ถอดแบบมาจากมารดาไม่ผิดเพี้ยน
หากแม้นใครเห็นเด็กน้อยผู้นี้ยอมจะใจสั่นกับความน่ารักที่เด็กผู้หญิงยังต้องอายผู้นี้
แต่เจ้าตัวหาได้สนใจไม่ เพราะรูปกายภายนอกที่ได้มานั้นตนหาได้เข้าใจไม่
สิ่งที่เข้าใจบัดนี้คือพลังเท่านั้น
“ซิ่วอิง เจ้ารอข้าอีกหน่อยเถิด
ข้าจะต้องคืนชีวิตที่ข้าแย่งชิงมาจากเจ้าให้ได้”
ภายในดวงใจของเด็กน้ยอมีความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมา
นกอินทรีย์เหินต่ำลงมา เด็กน้อยกระโดดฉึบเดียวดิ่งลงไปถึงปากถ้ำ
เขาก้าวเดินเข้าไปนั่งบนแท่นหยกสีขาวแท่นใหญ่ ภายในมีไอเย็นแผ่ปกคลุมอยู่ตลอดทั้งถ้ำ
เด็กน้อยนั่งหลับตาลง ควบคุมลมปราณที่ไหลวนในกายให้เคลื่อนไหวเป็นวงแล้วพัดกระหน่ำรุนแรงดังเช่นพายุ
จอมวานรเดินตามหลังมาเฝ้ามองราชันน้อยของเขาฝึกวิชาอย่างสงบ
งูเผือกตัวหนึ่งเลื้อยมานอนขดอยู่ปากทาเข้าถ้ำ
หลายปีที่ผ่านมาทุกวันคืนล้วนมีแต่อันตราย สัตว์ปีศาจตนอื่นเมื่อรับรู้ถึงการกลับมาแห่งองค์ราชัน
บางตนนั้นยินดี แต่บางตนที่คิดร้ายอยากขึ้นเป็นหนึ่งแทนก็เข้ามาจู่โจมปองร้ายหมายปลิดชีวิตน้อย
ๆ ก่อนที่จอมราชันจะได้พลังกลับคืน สัตว์ปีศาจในป่าอาถรรพณ์ จึงต้องคอยเฝ้าระแวดระวังให้เจ้านายไม่ห่างกาย จนถึงปีที่เจ็ด
ราชันน้อยได้พลังฟื้นคืนมาถึงสามในสิบส่วน ผู้ปองร้ายแทบไม่โผล่มาอีกเลย
แต่ก็หาประมาทได้ไม่ โอกาสอันดีในการปลิดชีพนั้นครั้งหนึ่งก็ช่วงยังเป็นทารกน้อยจนถึงช่วงที่ได้รับพลังขั้นที่สอง
ที่พลังนั้นยังอ่อนด้อยนัก เมื่อเข้าสู่ช่วงที่สามพลังมหาศาลก็มากกว่าคนธรรมดาหลายส่วนแล้วจึงไม่ง่ายที่เลยที่จะหวังปลิดชีวิตนั่น
อีกทั้งรอบกายยังมีเหล่าสัตว์ปีศาจที่ภักดีคอยปกป้องคุ้มครองอยู่นับว่าตึงมือนัก
กว่าจะเข้าถึงตัว ก็คงบอบช้ำหนัก เมื่อเข้าถึงร่างเด็กน้อย อาจยังมิทันได้หายเหนื่อย
ก็ต้องมารับมือกับพลังขั้นสามนั้นอีก เช่นนั้นก็ไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก
แต่ใช่ว่าโอกาสจะหมดไป ก่อนเข้าสู่ขั้นที่สี่ คือเวลาสำคัญที่จะให้พลาดไปไม่ได้ จากขั้นสามสู่ขั้นที่สี่ต้องใช้เวลานานกว่าปกติ
เมื่อถึงวันนั้นร่างกายจะดูดซับพลังงานมหาศาลเพื่อทดสอบภาชนะที่บรรจุพลัง
ร่างกายจะพองฟูเกือบปริแตกเพราะพลังแห่งธรรมชาติจะอัดแน่นเข้าสู่ร่างกาย ขั้นนี้หากสามารถผ่านมันไปได้
เมื่อเข้าสู่ขั้นสี่ได้ก็จะบรรลุสู่ขั้นเซียนแล้ว
แต่กว่าจะไปถึงร่างกายบอบบางของมนุษย์ก็อาจแตกสลายไปเสียก่อน
มนุษย์น้อยคนนักที่จะบรรลุสู่ขั้นนี้ ท่านราชันน้อยก็รู้ถึงข้อจำกัดนี้ดี หนึ่งปีที่ผ่านมาจึงมิได้เร่งฝึกฝนเพื่อบรรลุขั้นสี่
ทำเพียงบ่มเพาะสะสมพลังวัตเพื่อเตรียมพร้อยร่างกายไว้ให้มากที่สุดเท่านั้น
พายุในกายสงบลงเข้าสู่ภาวะจิตนิ่ง
จิตของราชันน้อยเข้าสู่ภาวะหลับใหล ไม่ได้ยินเสียงใดรอบข้างอีก มีเพียงเสียงในจิตเท่านั้น
“แม่นางซิ่วอิง” เสียงก้องสะท้อนภายในจิตดังขึ้น
เสือขาวร่างกายกำยำร้องเรียกชื่อหญิงสาวผู้หนึ่ง
“ท่านแม่” เสือขาวเปลี่ยนคำเรียก
จะอย่างไรนางก็อุ้มชูร่างนี้มาถึงหนึ่งปี นางอุ้มท้องนานกว่ามนุษย์คนใด
ย่อมสูญเสียพลังวิญญาณไปมาก เขาจึงควรเคารพนางเป็นมารดาอย่างแท้จริง
หมอกขวไหลวนควบแน่นขึ้นจนปรากฏเป็นร่างหญิงสาวงดงาม
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 47
Comments