เสือขาวตัวนั้นพูดกับนางก่อนตาย แล้วลิงตัวนี้อีก
ซิ่วอิ่งร่างกายหนาวสั่น สิ่งแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับนางแท้จริงแล้วเกิดจากเสือขาวตัวนั้นแท้จริงแล้วมันคือสัตว์ปีศาจกระนั้นหรือ................................................
เวลาผันผ่านล่วงเลยไปเข้าเดือนที่ 12 ครบหนึ่งปีพอดี ท้องที่ใหญ่โตนั้นก็ทำให้เจ้าของร่างเจ็บปวดทุรนทุรายนัก แม้นางจะแข็งแกร่งเพียงใด แม้นางจะเข้มแข็งเพียงใด การให้กำเนิดเด็กคนนี้ก็มิอาจผ่านไปด้วยดี
ซิ่วอิ่งกัดฟันอดทนอย่างถึงที่สุด มือนางจับงูขาวตัวใหญ่ไว้ในมือ ด้านหลังก็มีสัตว์น้อยใหญ่เฝ้ามองความเจ็บปวดทรมานของนาง
เสือดำตัวหนึ่งเดินเข้ามามันแผ่ไอเย็นบางเบาออกมาเพื่อบรรเทาความเจ็บปวด เหงื่อกาฬที่ผุดพลายเต็มดวงหน้าขาวสะอ้าน ใบหน้าเธอบิดเบี้ยวยิ่งนัก เบื้องนอกมีเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้อง เหล่าสัตว์ปีศาจมากมายดวงตาเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานและหยุดการเคลื่อนไหวทั้งมวล ได้แต่ยืนนิ่งหลับตาลง ไอพลังแผ่ออกจากร่างปรากฎเป็นแสงสีฟ้าน่าอัศจรรย์ลอยไปยังถ้ำที่ซิ่วอิ่งกำลังเจ็บปวดทรมาน
"เรียนไท่จื่อ" องครักษ์หนุ่มวิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน
"เกิดสิ่งผิดปกติกับสัตว์ปีศาจขอรับ" หวงไท่จื่อยืนมองแสงสีฟ้าประหลาดที่ลอยออกไปจากทุกทิศทางกำลังมุ่งตรงไปยังทิศทางของอาถรรพณ์ ก็หันกายเดินจ้ำไปยังโถงที่อยู่ของสัตว์ปีศาจอย่างรวดเร็ว
ทันทีที่เข้าไป เหล่าสัตว์ปีศาจทั้งงูยักษ์ พญาอินทรีย์ และอาชาทมิฬล้วนแล้วแต่ยืนนิ่งตัวแข็งค้าเหมือนจิตหลุดออกจากร่าง ดวงตาเป็นสีแดงฉาน และมีแสงสีฟ้าบางเบากำลังไหลออกจากร่างไป
"นี่มันเกิดอะไรขึ้น" หวงไท่จื่อพึมพำด้วยความพิศวงนัก
"ฮ่องเต้เสด็จ"
ชายชุดแดงมังกรเดินเข้ามายังโถงเลี้ยงสัตว์ปีศาจ พร้อมกับชายชราผู้หนึ่ง
"อา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ฮ่องเต้มองภาพตรงหน้าด้วยแววตาตระหนกยิ่ง
ชายชราจับยามสามตา นับนิ้ววนไปมาหลายครา
"เรียนฮ่องเต้ ยามนี้ถือเป็นฤกดิ์จักรพรรดิทับซ้อนกับฤกษ์ปีศาจ ปรากฏการณ์เช่นนี้พันปีจะมีสักครั้งหนึ่งพะยะค่ะ"
"ฤกษ์จักรพรรดิทับซ้อนกับฤกษ์ปีศาจงั้นรึแล้วมันดีหรือไม่"
"เรียนฮ่องเต้ ข้าน้อยจนปัญญานัก เหตุการณ์เช่นนี้ยากจะคาดเดาขอฝ่าบาททรงอภัย"
ทันใดนั้นเกิดอัสนียบาตผ่าเปรี้ยง แสงสีขาวสว่างวาบดังเช่นยามกลางวันอยู่อึดใจหนึ่ง เหล่าสัตว์ปีศาจทั้งหมดล้มลงแสงสีฟ้าฟุ้งกระจายพัดวนบนท้องฟ้าเกิดเป็นคลื่นแสงประหลาด ผู้คนทั่วหล้าหูตามืดดับและล้มพับลงไป
ความเงียบสงัดแผ่ปกคลุม ในรัศมีพันลี้ ไม่มีมนุษย์ผู้ใดตื่นรู้สึกตัวอยู่แม้แต่ผู้เดียว เหล่าสรรพสัตย์ล้วนหยุดนิ่งชะงักงัน นกที่บินอยู่บนท้องฟ้าก็ตกลงมานอนกองเกลื่อนแผ่นดิน
ซิ่วอิงที่นอนสิ้นเรี่ยวแรงหอบหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน มองไปยังเด็กน้อยตัวเล็กจิ๋วที่นอนอยู่บนห่อผ้าข้างกาย
"เจ้าเป็นชาย จริง ๆ สินะ"
ซิ่วอิ่งหลับตาลงสิ้นไร้เรี่ยวแรง นางไม่มีแรงเหลือแม้แต่จะหายใจ
"ข้าขอบใจเจ้ามาก แม่นางซิ่วอิ่ง" เด็กทารกได้แต่คิดในใจแต่มิอาจเอื้อนเอ่ยคำใดออกมาได้
แสงสีขาวลอยออกจากร่างของนาง ลอยหายเข้าไปในดวงใจของเด็กทารกที่นอนมองเพดานตาปริบ ๆ
"วันหนึ่งข้างหน้า เมื่อข้าสำเร็จวิชาคืนชีพแล้ว ข้าจะคืนชีวิตให้กับท่าน"
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 47
Comments