บิ๊กนอนอยู่โรงพยาบาล 1 วันก็กลับบ้าน ร่างกายของเขาฟื้นตัวเร็วมาก ราวกับว่าอาการป่วยของเขาไม่เคยเกิดขึ้น
หลังจากที่บิ๊กกลับถึงบ้านเขาก็กินอย่างเดียว เล่นไปด้วยกินไปด้วย
ผักที่แม่น้อยปลูกถูกฝนถล่มจนเสียหายไปครึ่งนึง
น้อยต้องทำอะไรสักอย่างก่อนที่เงินเก็บจะถูกใช้
บิ๊กวิ่งเล่นอยู่หลังบ้านกับยาย เขาเห็นหม้อดินที่ถูกฝังอยู่ในดินเลยไปขุดดู เขาพยายามเปิดโดยหม้อใบนี้มีผ้าคุมไว้
ด้านในหม้อดินมีหุ่นไม้สองตัวหันหน้าเข้าหากันโดยมีเชือกมัดติดกันอยู่ ยายเขาที่เห็นรีบวิ่งมาหยิบหุ่นไม้ออกจากมือของหลาน
บิ๊กงงมองดูยายที่เดินเร็วเข้าไปในบ้านเลยถามคายะดู
“นั่นอะไรน่ะ”
คายะปรากฏกาย
“สิ่งที่ทำให้ความรักมั่นคงยังไงล่ะ”
“เหรอ”
ตอนนี้บิ๊กเข้าสู่อายุ 7 ขวบ เขาได้รู้อะไรมากมายมากขึ้น รู้ว่าคายะที่เป็นเพื่อนเธอเป็นผี
สิ่งที่ยายเขาทำบิ๊กจะไม่ใส่ใจมาคิด แค่เรียนความรู้จำนวนมหาศาลก็ไหลเข้าในหัวแล้ว
วันนี้เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ อลันไปทำบุญกับครอบครัวที่วัด
พระ พระเครื่อง วัด น้ำมนต์ สิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ถ้าบิ๊กไปสัมผัสในเวลานาน เขาจะหมดสติ คายะพึ่งบอกตอนที่อยู่โรงพยาบาล
ในวัย 7 ขวบ ด้วยความที่คลุกคลีกับคายะมาตลอด เลยทำให้เขามองตนเองเป็นคนธรรมดาอยู่ แต่แค่มีมองเห็นผี
“แม่ทำอะไร” น้อยเดินมาเห็นแม่ห่อผ้าบางอย่างอยู่ที่ห้องนอนตน
“เก็บของอยู่น่ะ”
“นั่นอะไร”
“อ๋อ ไม่ได้สำคัญอะไรหรอก กินข้าวเช้ารึยัง”
“กำลังจะไปกิน แล้วแม่ล่ะกินข้าวรึยัง”
“ยังเลย ไปเรียกบิ๊กมากินข้าวสิ”
“ได้แม่” น้อยไม่สงสัยอะไร
แม่น้อยมองไปรอบ ๆ ห้องหาที่เก็บวัตถุชิ้นนี้จากลูก ๆ หลาน ๆ เธอ แต่เธอคิดว่าคงจะเอาไปทิ้งที่ไหนสักที่ เพราะมันไม่จำเป็นต่อเธอแล้ว
น้อยเตรียมอาหารที่แม่ทำมาวางบนโต๊ะ จัดเสร็จก็เดินหาบิ๊ก
“บิ๊ก ๆ กินข้าว”
บิ๊กวิ่งมาพร้อมกับหมาตัวน้อยสีดำตัวหนึ่ง น้อยตกใจ
“บิ๊ก ไปเอามาจากไหน”
“อยู่ใต้ต้นมะม่วงครับ”
น้อยคิดว่าคงมีคนมาปล่อยหมาที่หน้าบ้านของเธอ
“เอาไปคืนที่เดิม”
“เราเลี้ยงได้ไหมครับ”
“ไม่ได้ มันจะเป็นภาระเปล่า ๆ”
“นะแม่”
“ไม่ได้”
น้อยไม่อยากมีภาระไปมากกว่านี้ นี่เป็นครั้งแรกที่น้อยปฏิเสธลูก แม่น้อยเดินมาเพราะเห็นคนอื่นไม่มานั่งกินข้าวสักที
“มีอะไรเหรอลูก”
“ก็บิ๊กน่ะสิคะเอาหมาเข้ามา บอกจะเลี้ยงแต่หนูไม่อยากให้เลี้ยง”
“เป็นเด็กก็เป็นแบบนี้แหละ ตอนเด็กแกเองก็ขอเลี้ยงนกเหมือนกัน จำได้รึเปล่า แต่พอให้แกเลี้ยงแกก็ไม่ค่อยได้สนใจ แม่เลยปล่อยนกไป”
“ไม่เหมือนกันนี่คะ นี่หมานะคะ จะให้เลี้ยงและเอาไปปล่อยไม่เป็นบาปกับครอบครัวเราเหรอ”
“ผมอยากเลี้ยง” บิ๊กพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบของทั้งสอง
หมาน้อยเริ่มส่งเสียง ปากมันสัมผัสนิ้วบิ๊กได้มันก็ดูดจ๊วบจ๊าบทันที
“เดี๋ยวแม่จะให้อาหารมันเอง”
พอได้ยินว่ายายจะให้เลี้ยง บิ๊กก็พูดเรื่องทั้งหมดให้ฟัง
“มีตัวอื่นด้วยนะครับ เยอะเลย”
เข้าใจล่ะ หมาตัวเมียคงจะมาคลอดลูกที่ใต้ต้นมะม่วง น้อยรู้สึกไม่ดี เธอคิดว่าหมาเหล่านี้จะนำมาซึ่งการใช้จ่ายที่เยอะขึ้น
“จะเลี้ยงทั้งหมดเลยเหรอ” น้อยถามผู้เป็นแม่ที่พึ่งตัดสินว่าจะเลี้ยงหมา
“เลี้ยงแค่ตัวเดียว”
“และตัวอื่น ๆ ล่ะ”
“หมาของใครนะมาออกลูกที่หน้าบ้านฉัน” ยายบิ๊กบ่น เธอรีบเดินไปหน้าบ้าน ไปที่ต้นมะม่วงหน้าบ้าน เห็นหมาตัวเมียนอนให้ลูกดื่มนมตน
“ไป ๆ” เธอไล่ แม่หมารีบลุกขึ้นและวิ่งออกไป โดยที่ลูกหมา ๆ ทำได้แค่คลานไปรอบ ๆ “มึงทำไมไม่เอาลูกไปด้วยล่ะวะ”
แต่แม่หมาก็ห่วงพะวงลูกตนเองอยู่ มันยืนรออยู่ห่าง ๆ ไม่ไกลจากลูก ๆ
บิ๊กเดินมาดู เขาเข้าไปต้อนลูกสุนัขมาที่จุด ๆ เดียว รวมถึงตัวสีดำที่ถือมาด้วย
ยายบิ๊กหัวจะปวด เลี้ยงลูกหมาตัวเดียวพอรับได้ แต่นี่ 7 ตัวรวมกับตัวที่บิ๊กนำมาด้วย ปกติเธอก็อยู่อย่างสมถะ แต่พอบิ๊กเข้ามาต้องขยันเพิ่มเพื่อหาเงินมาช่วยลดรายจ่ายของน้อย มีหมาเข้ามาอีก ถ้าเลี้ยงหมด แบบที่น้อยเคยคุยกับเธอไว้อาจจะต้องจำนำที่ดินเพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูทั้งหมดนี้ก็ได้
สุดท้ายก็ได้เลี้ยงทั้งหมดแบบรอให้คนอื่นรับไปเลี้ยงอีกที ทีนี้ยายบิ๊กก็ตะเวนไปถามเพื่อนบ้านและญาติมิตรสหายที่รู้จักว่าสนใจเลี้ยงหมารึเปล่า บางคนก็รับ ส่วนใหญ่ตอบปฏิเสธ จนตอนนี้ลูกหมาเหลือ 3 ตัว บิ๊กลั่นชัดว่าจะเลี้ยงเจ้าตัวสีดำที่เป็นตัวเมีย แม่ของน้อยกลุ้มหนักกว่าเดิม
หากใครไม่อยากเลี้ยงหมาเพิ่ม ผู้ใหญ่ที่รู้จะไม่ให้เลี้ยงหมาตัวเมียเพราะเมื่อถึงวันติดสัตว์ มันอาจมีลูกเพิ่มขึ้นมาก็ได้ หลายคนเลยเลือกที่จะเลี้ยงเพศผู้ไว้ เพราะไม่ต้องมาคอยเลี้ยงลูกหลานมันอีก
ลูกหมาที่เลี้ยงก็เหลือแค่เพศเมีย
แต่คนที่มีความสุขก็คือบิ๊ก แม่หมาก็เชื่องยิ่งกว่าเชื่อง เหมือนมันเลือกบ้านที่คลอดลูกเลย แม่น้อยคิดว่านี่เป็นกรรมของตนที่ต้องชดใช้
เรื่องค่าอาหารของหมา แม่ของน้อยจะเป็นคนออกทั้งหมด น้อยโล่งใจที่ตนไม่ต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูเพิ่ม
อุตส่าห์เก็บเงินจนได้ครึ่งแสน เธอไม่ยอมเอาออกมาใช้เพื่อเรื่องแบบนี้หรอก
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
Comments