น้อยเริ่มพูดคุยว่าให้แม่จำนำที่ที่ใช้ปลูกผัก เธอมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่เธอไม่อยากจะใช้ เธอเป็นคนเมื่อหาได้ในวันหนึ่งที่จะใช้ส่วนนั้นก่อน แล้วที่เหลือเก็บหมด
ชานนกินจุจริง ๆ ขนาดตัวของชานนเริ่มจะอ้วนแล้ว แถมเขายังอยากได้นู้นได้นี่ในอินเทอร์เน็ต แม่เขาตามใจทุกอย่าง ได้มาก็ไปอวดเพื่อน ๆ รวมถึงเจนด้วย
หลังจากที่ขึ้นประถม บิ๊กก็สอบได้ที่ 1หรือไม่ก็ 2 ตลอด แค่นี้นิสาก็ดีใจมากแล้ว เธอเชื่อว่าการศึกษาจะช่วยทำให้ได้ดี
ครูแนะนำนิสาให้พาเข้าไปเรียนที่ดีกว่านี้ นิวาอยากทำนะ แต่ขัดสนอย่างเดียวคือเรื่องเงิน นิสาเต็มที่กับลูกทุกอย่าง เงินอย่างเดียวที่ทำให้สะดุด
“น้อย บิ๊กร้องอยากกินขนม” ยายในบ้านบอกแม่เด็กให้ทราบ
“ในตู้เย็นไม่มีแล้วเหรอ”
“หมดแล้ว บิ๊กกินทุกเวลาเลย”
นิสาจะบ้าอยู่บ้าน บิ๊กพอหย่านมก็กินทุกอย่างที่กินได้
แม่นิสาเดินจับมือบิ๊กเดินมาที่นิสานั่งอยู่
“จะพามาทำไมคะ หนูทำงานอยู่นะคะ”
“บิ๊กบอกว่าหิว”
“แม่ก็ไปทำอะไรให้หลานกินสิคะ”
นิยายก็แทบจะไม่มีคนอ่าน สภาพแวดล้อมล้วนทำให้ผลงานดูแย่ลงเรื่อย ๆ ถ้าเธอไม่แก้ไขอะไรเลย เธอได้แย่แน่ ๆ
อลันเดินมาที่บ้านบิ๊กเพราะวันนี้หยุดวันแม่
ถ้าเทียบครอบครัวอลันกับบิ๊ก ดูอลันจะดีกว่าเยอะทีเดียว เพราะมีพ่อที่หาเงิน ส่วนแม่เลี้ยงดูลูกและงานบ้าน หน้าที่ชัดเจนไม่ปะปนกัน สภาพจิตใจในครอบครัวเลยดีตามไปด้วย
ส่วนครอบครัวบิ๊กมีน้อยเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว อาจมีแม่น้อยที่ช่วยเหลือบ้าง แต่ก็ไม่ได้แบ่งเบาภาระของน้อยสักเท่าไหร่
อลันนำพระเครื่องของพ่อมาให้บิ๊กดู
“นี่ของพ่อผมเอง”
บิ๊กเห็นแล้วรู้สึกว่าแสงสว่างสว่างเกินไป จนทำให้เขาเริ่มหน้ามืด มึนหัว
คายะปัดพระเครื่องลงพื้น
“ทำอะไรน่ะคายะ”
“อย่าเอาของไม่ดีเข้าใกล้บิ๊กสิ รู้ไหมบิ๊กอาจตายได้นะ”
อลันตกใจกับคำพูดของคายะ พูดตามตรงมาถึงจุดนี้อลันเริ่มชักไม่แน่ใจว่าบิ๊กนั้นเป็นคนรึเปล่า ถ้าเป็นคายะกลัวพระเครื่องก็ว่าไปอย่าง
ยายบิ๊กเดินมาเห็นบิ๊กล้มลงที่พื้นเธอจึงรีบมาอุ้มและพาบิ๊กไปนอนในบ้าน
อลันทำอะไรไม่ถูก เก็บพระเครื่องขึ้นมา เดินไปดูบิ๊กที่ถูกอุ้มเข้าไปในบ้าน
“น้อย น้อย ! บิ๊กเป็นลม” ยายบิ๊กตะโกนบอกผู้เป็นลูกให้ทราบ
พอได้ยินน้อยก็ลุกและวิ่งมาดูทันที
“เกิดอะไรขึ้นเหรอแม่”
“เป็นลมแดดมั้ง เห็นอยู่กับอลันสองคน”
“อลันทำอะไรบิ๊กรึเปล่า”
“ที่เห็นอยู่บิ๊กล้มไปเอง”
อลันที่ได้ยินแอบมองดูบิ๊กอยู่เสา พอแน่ใจว่าบิ๊กไม่น่าเป็นอะไรก็วิ่งกลับบ้านตนเอง
“ทำไมกลับมาเร็วจังเลยน่ะลูก” แม่อลันถามลูกตนเองที่วิ่งเข้ามา
“แม่ทำไมให้พระของพ่อให้บิ๊กดู บิ๊กถึงล้มลงล่ะ”
แม่อลันตกใจกับคำพูดของลูกตนเอง
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
“บิ๊ก พอเอาพระให้ดู เขาก็ล้มลงเลย” อลันหยิบพระเครื่องของพ่อให้แม่ดู
“นี่ของพ่อนี่ ไปเอามาเล่นทำไม”
“ผมอยากอวดบิ๊กบ้าง เห็นบิ๊กเอาของเล่นมาอวดตลอด”
อลันอิจฉาบิ๊กที่ได้ของเล่นใหม่ ๆ อยู่ตลอด พ่อแม่ของเขาถ้าไม่ถึงวันเกิดก็จะไม่ซื้อให้ อลันเลยน้อยใจ เลยอยากทำ อยากเป็นแบบบิ๊กบ้าง
“เอาไปเก็บเลยนะอลัน อย่าทำแบบนี้อีก”
จากคำพูดของลูกตนเองแม่อลันเลยมั่นใจว่าอลันไม่ใช่เด็กธรรมดา เด็กที่ไม่เจ็บป่วยเลยเป็นไปไม่ได้หรอกว่าจะมี แค่อลันเรียนหนังสือหนักเขายังป่วยได้เลย เธอไม่อยากจะยุ่งกับครอบครัวของบิ๊กแล้ว เธอกลัว
ตกเย็นพ่ออลันก็เดินทางกลับมาบ้านตนเอง นำรถมอเตอร์ไซค์เข้าไปเก็บในบ้านและมาหาภรรยา
“ซื้อไส้กรอกอีสานมา”
“วันนี้ทำต้มจืด”
“ไม่อยากกินต้มจืด ดีนะที่ซื้อไส้กรอกมา”
“กิน ๆ ไปเถอะ เมื่อบ่าย ๆ อลันเอาพระเครื่องของคุณไปอวดบิ๊ก แต่ที่น่าแปลกบิ๊กกลับล้มลง”
“อลันอยู่ไหน”
“ในห้องนั่งเล่น เล่นเกมอยู่ …ฟังฉันหน่อยสิ ครอบครัวนั้นท่าจะเล่นไสยศาสตร์กับลูก” แม่อลันบีบเสียงกระซิบ
“เธอรู้ได้ไง”
“นี่ไงหลักฐาน เห็นพระปุ๊บ นอนปั๊บ ถ้าไม่เชื่อเธอลองเอาพระเครื่องไปให้บิ๊กดูสิ”
“เลอะเทอะไปแล้วนะ”
“ฉันไม่อยากอยู่ใกล้คนเล่นของ”
แม่อลันส่งสายตาวิงวอนสามีตน
“ลองไปหาพระดูไหม”
“เอาสิ แล้วจะพาไปยังไง”
“ฉันหมายถึงเธอน่ะ พวกเขาเป็นเพื่อนบ้านเรานะ เขาไม่ได้ทำอันตรายเราเลย”
“ฉันกลัว”
ขณะเดียวกันอลันก็เดินออกมา
“หิวข้าวแล้ว พ่อกลับบ้านแล้วเหรอ”
ผู้ใหญ่ทั้งสองคนเงียบปาก และตระเตรียมอาหารให้แก่พวกเขา
“เราไปทำบุญทั้งครอบครัวหน่อยไหม” พ่ออลันเสนอความคิดที่อาจทำให้ภรรยาหายกังวล
“ฉันไม่ได้อยากทำบุญ”
“ทำบุญเถอะ”
ผู้ใหญ่หยุดการกระทำลงจนอลันต้องบอก
“หิวข้าวแล้ว หิวข้าวแล้ว”
ครอบครัวอลันกินข้าวเย็นกันอย่างทุกข์ใจ ภายใต้ความทุกข์นั้นกลับมีคายะได้ฟังและเห็นทุกอย่าง เธอหายตัวไป ปล่อยให้สงสัยว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรกันอยู่
คายะลอยขึ้นบนฟ้า หมาที่อยู่รอบ ๆ เห่าหอนกันแบบไม่ได้นัดหมาย ฟ้าครึ้มฝนปรากฏ หลังจากนั้นไม่นานฝนก็ตกอย่างหนัก
บิ๊กนอนไม่หลับเลยหลังจากที่มองดูพระเครื่องจากมือของอลัน เขาเหงื่อออก หนาว และร้อนตัวเหมือนตัวเองจะป่วย
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
Comments