ตำรวจช่วยกันพ่นยาไปทั่วสถานที่เพื่อให้ตัวประหลาดพวกนั้นตาย
แต่ไม่ต้องกังวลไป เพราะยานั้นไม่มีผลต่อมนุษย์
ตำรวจพ่นยาไปเรื่อยๆจนพวกมันเริ่มตายกันจนไม่เหลืออะไรแล้ว
อียอนจี:รอดตายแล้ว!! เย้!
พัคจูฮี:ดีใจจัง ที่รอดมาได้
ชาอึนอู:อือ ผมเองก็ดีใจ
นักเรียนปีหนึ่งต่างพากันดีใจที่รอดมาได้
แต่ลืมไปหรือป่าวว่า ข้างบนและในห้องเรียนยังไม่ถูกพ่นยาเลยนะ!
มีนา:ระวังหลัง!!
ขาอึนอูรีบหลบทันที และตัวประหลาดพวกนั้นก็ตกลงไปข้างล่างกันอย่างอนาถ
พวกตำรวจที่เห๋นแบบนั้นก็รีบวิ่งเข้าไปพ่นในชั้นเรียนและขึ้นไปดาดฟ้า ไปสำรวจทุกที่ว่ายังมีตัวประหลาดไหนรอด อยู่หรือไม่
ยูกี:ไม่เป็นไรกันใช่ไหม
พัคจูฮี:ไม่เป็นไรค่ะ
แต่ละคนน้ำตาไหลออกมาด้วยความขอบคุณที่สวรรค์ยังทรงเมตตาและครูยูกีกับพวกตำรวจมาช่วยได้ทันเวลา
นักเรียนถูกช่วยลงมาจาระเบียงและห่มผ้าพร้อมกับให้ดื่มโอวัลตินอุ่นๆ
อียอนจี:ฉันนึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว!
ชเวโด:นั่นสิ ฉันก็นึกเหมือนกัน!
พัคจูฮี:แต่จะว่าไป ทำไมครูยูกีถึงต้องปิดบังเรื่องนี้ด้วยหรอคะ
ยูกี:เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ครูจะเล่าให้ฟังก็ได้
ย้อนไปเมื่อ500ปีก่อน มีข่าวลือเรื่องโรคติดต่อของโรงเรียนมัธยมแดฮยอนซู ตอนนั้นครูยูกียังไม่เกิดหรอกนะ
บรรดาคนรุ่นก่อนๆของครูยูกีได้เป็นครูฝึกสอนวิชาวิทยาศาสตร์ ในหลายๆโรงเรียนด้วยกัน
จนกระทั่งมาถึงโรงเรียนมัธยมแดฮยอนซู ก็ถูกกล่าวหาว่าทำร้ายเด็ก จึงถูกไล่ออก
ตั้งแต่นั้นมา เมื่อครูทราบเรื่อง ครูก็เลยมาที่โรงเรียนแห่งนี้เพื่อแก้แค้น
แต่ใครจะไปรู้ จู่ๆครูก็เกิดป่วยขึ้นมา ทำให้ครูไม่สามารถแก้แค้นได้
ครูจึงหาสาเหตุของการป่วยครั้งนี้ และพบว่า นักเรียนคนหนึ่งคือคนที่แพร่โรคนี้มาให้ครู
พัคจูฮี:ดังนั้น ผู้หญิงคนนั้นที่...
ยูกี:ใช่แล้วล่ะ นักเรียนคนนั้นมีเชื้อนี้อยู่ ครูเลยต้องนำออก เพื่อไม่ให้ซ้ำรอยเดิมยังไงล่ะ
ชเวโด:แล้วทำไมครูต้องฆ่า ผอ.ด้วย
ยูกี:นั่นเป็นเพราะว่า ผอ.คือคนที่แพร่เชื้อนี้ให้นักเรียนยังไงล่ะ
ชาอึนอู:จะเป็นไปได้ยังไงกัน
ยูกี:พวกเธอพึ่งเข้ามา ยังไม่รู้เรื่องอะไรหรอก
ครูยูกีได้เล่าเหตุผลและที่มาที่ไปให้นักเรียนฟังจนเที่ยงคืนนักเรียนถึงนอนหลับ
ตำรวจโจ:คุณครูยูกีครับ ในเมื่อรู้เรื่องพวกนี้ ก็คงจะรู้จักสัญลักษณ์นี้ใช่ไหมครับ
...ภาพที่ยังหาข้อมูลไม่ได้ ...
ยูกี:รู้จักค่ะ
***ดาวน์โหลด NovelToon เพื่อเพลิดเพลินไปกับประสบการณ์การอ่านที่ดียิ่งขึ้น!***
อัพเดทถึงตอนที่ 21
Comments