เขาไม่เคยได้บทนำ
ไม่ใช่เพราะแสดงไม่ดี
แต่เพราะเขา “ไม่เรียกร้อง”
ในกลุ่มเพื่อน
เขาเป็นคนรับฟัง
ในห้องเรียน
เขาเป็นคนช่วยเก็บงาน
ในบ้าน
เขาเป็นคนที่บอกว่า “ไม่เป็นไร” เก่งที่สุด
ทุกคนชิน
กับการที่เขาอยู่ตรงนั้นเสมอ
วันหนึ่ง
งานกลุ่มพัง
คะแนนตก
ความผิดลอยวนในอากาศ
ทุกสายตาหันมาหาเขา
เพราะคนเงียบ
มักถูกเลือกให้รับแทน
เขาไม่เถียง
ไม่โวย
แค่พูดเบาๆ ว่า
“ครั้งนี้…ผมไม่ได้ทำครับ”
ห้องทั้งห้องเงียบ
เงียบกว่าตอนเขายอมรับผิดทุกครั้งที่ผ่านมา
ครูหยุด
เพื่อนหยุด
เพราะเพิ่งรู้ว่า
ความเงียบ
ไม่ใช่การยอมรับเสมอไป
บางทีมันคือ
การถูกฝึกให้ทน
หลังจากวันนั้น
เขายังไม่ใช่บทนำ
แต่เขาเลิกเป็นบทสำรองของความผิด
และคนทั้งห้องได้บทเรียนฟรี
ที่ไม่มีในแผนการสอน
คนที่ไม่พูด
ไม่ได้หมายความว่าไม่มีเสียง
แค่ไม่มีใครเคยฟัง
