แม่เขียนจดหมายทุกคืน
ไม่เคยใส่ซอง
ไม่เคยติดแสตมป์
กระดาษทุกแผ่นขึ้นต้นเหมือนกัน
“วันนี้ลูกคงเหนื่อยใช่ไหม”
ไม่มีใครอ่าน
แต่แม่เขียนต่อ
เหมือนถ้าหยุดเขียนเมื่อไร
ใครบางคนจะหายไปจริงๆ
ลูกชายจากไปนานแล้ว
จากไปแบบที่คำว่า “เดี๋ยวกลับมา”
ไม่มีวันทำงานอีก
เพื่อนบ้านถาม
“ยังเขียนอยู่อีกเหรอ”
แม่ยิ้ม
รอยยิ้มที่ไม่เถียง
เพราะไม่มีแรงจะอธิบาย
คืนหนึ่ง
ฝนตกหนัก
หลังคารั่ว
น้ำหยดใส่กองจดหมาย
หมึกเลอะ
ตัวหนังสือละลาย
แต่ประโยคสุดท้ายยังอ่านออก
“แม่ยังรออยู่ตรงเดิม
ถ้าวันไหนลูกเหนื่อย
กลับมาได้เสมอ”
เช้าวันถัดมา
แม่หยุดเขียน
ไม่ใช่เพราะลืม
แต่เพราะเข้าใจว่า
ความรักไม่จำเป็นต้องถูกอ่าน
มันแค่ต้องมีอยู่
และบางการรอ
ไม่ได้หวังให้ใครกลับมา
แค่ยืนยันว่า
เราเคยรักจริง
