เช้าวันจันทร์ โรงเรียนดูปกติดี
ฟ้าใส นกบิน ครูถือแก้วกาแฟ
ทุกอย่างสงบ…
จนกระทั่ง กระดิ่งโรงเรียนดังตอน 07:13 น.
ทั้งที่มันควรดัง 08:00 น.
นักเรียนหยุดเดินพร้อมกันเหมือนโดนกดปุ่ม Pause
ครูฝ่ายปกครองเงยหน้าช้าๆ อย่างนักสืบในหนังเก่า
และผอ.ก็พูดประโยคที่ไม่ควรพูดในโรงเรียน
“ใคร…ไปกดกระดิ่งเวลาเล่น?”
ความจริงคือ ไม่มีใครกด
เพราะ “กระดิ่ง” ไม่ได้ดังจากหอประชุม
แต่มาจาก ลำโพงมือถือของแอนดริว
ใช่
แอนดริวตั้งเสียงปลุกเป็น “เสียงกระดิ่งโรงเรียนของจริง”
เพื่อไม่ให้ขี้เกียจตื่น
แต่ปัญหาคือ…
มือถือเขา เชื่อมบลูทูธกับลำโพงทั้งโรงเรียน
ตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว
ตอนช่วยครูเปิดเพลงวันกีฬา แล้วลืมตัดการเชื่อมต่อ
เรื่องยังไม่จบ
จู่ๆ เสียงจากลำโพงก็ดังต่อ
“ตื่นได้แล้ว! วันนี้มีสอบ! ถ้าไม่ตื่นคือซ้ำชั้น!”
นักเรียนทั้งโรงเรียน: 😨
ครูทั้งโรงเรียน: 😡
ผอ.: 😐 (ระดับบอส)
แอนดริวยืนนิ่ง
เหงื่อหยดหนึ่งไหลลงเหมือนฉากสโลว์โมชั่น
ในหัวคิดไวกว่าเครื่องคิดเลข
“ถ้าวิ่ง = ผิดแน่
ถ้ายอมรับ = ตำนาน”
เขายกมือขึ้นช้าๆ
แล้วพูดด้วยน้ำเสียงมั่นคง
“ขออนุญาตครับ…
นี่คือการทดสอบระบบเสียงเพื่อความปลอดภัยในอนาคต”
เงียบ
ลมพัด
นกหยุดร้อง
ผอ.หัวเราะ
“เออ…คิดได้ไงเนี่ย
แต่คราวหน้าเตือนก่อนนะ”
วันนั้นแอนดริวไม่โดนทำโทษ
แต่ได้ฉายาใหม่ทั้งโรงเรียน
“คนปลุกโรงเรียนด้วยมือถือเครื่องเดียว”
และตั้งแต่นั้นมา
กระดิ่งโรงเรียน
ก็ไม่เคยดังผิดเวลาอีกเลย
เพราะทุกคนกลัวว่า
มันจะพูดต่อ 😆
