ฝนตกตั้งแต่เช้า
หยดน้ำกระทบหลังคาสังกะสีของร้านกาแฟเล็กๆ จนเกิดเสียงซ้ำๆ เหมือนใครกำลังเคาะประตูอดีต
ฉันนั่งอยู่มุมเดิม โต๊ะไม้ตัวเดิม แก้วกาแฟร้อนที่เริ่มเย็นลงช้าๆ
ร้านนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าแล้ว ตั้งแต่ถนนเส้นใหม่ตัดผ่าน ผู้คนก็เลือกความสะดวกมากกว่าความคุ้นเคย
ประตูไม้เปิดออกพร้อมเสียงกระดิ่งเบาๆ
เขาเดินเข้ามา เปียกฝนเล็กน้อย เหมือนวันนั้นไม่มีผิด
เราไม่ได้เจอกันเกือบห้าปี
แต่ฉันจำได้ทันที—รอยยิ้มแบบนั้น แววตาที่เหมือนกำลังขอโทษใครบางคนตลอดเวลา
“ยังชอบกาแฟไม่ใส่น้ำตาลอยู่ไหม”
ฉันถาม ทั้งที่รู้คำตอบดี
เขาหัวเราะเบาๆ “ยังเหมือนเดิม…บางอย่างไม่เคยเปลี่ยน”
เรานั่งคุยกันเรื่องเล็กๆ
เรื่องฝน เรื่องงาน เรื่องชีวิตที่พาเราไปคนละทาง
ไม่มีใครพูดถึงเหตุผลที่จากกัน ไม่มีคำว่าถ้าในบทสนทนา
ฝนเริ่มซา แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านกระจกเก่า
กาแฟหมดแก้ว บทสนทนาก็หมดลงพอดี
เขาลุกขึ้นก่อน
“ดีใจที่ได้เจอ” เขาพูดจริงใจ
ฉันพยักหน้า ยิ้มให้
“ทางใครทางมัน…ก็ดีแล้ว”
ประตูร้านปิดลงอีกครั้ง
เหลือเพียงเสียงฝนหยดสุดท้าย กับกาแฟแก้วใหม่ที่ฉันสั่งให้ตัวเอง
บางคนไม่ได้กลับมาเพื่อเริ่มใหม่
แต่กลับมาเพื่อให้เรารู้ว่า
เราเข้มแข็งพอจะยิ้มให้ความทรงจำได้แล้ว
