ฉันรู้ว่าตัวเองดูโง่ ตั้งแต่วันที่ยังยืนรอเขาหน้าลิฟต์ ทั้งที่เขาบอกไว้แล้วว่าจะมาสาย
โง่กว่านั้นคือ ฉันยังยิ้มให้เขาได้เหมือนทุกอย่างปกติดี
เขาเป็นคนแบบนั้น
ไม่หวาน ไม่ชัด ไม่เคยให้ความหวังตรงๆ
แต่ก็ไม่เคยผลักไส
ฉันเป็นฝ่ายจำทุกอย่างแทนเขา
จำว่าเขาไม่กินเผ็ด
จำว่าเขาชอบกาแฟเย็นมากกว่าร้อน
จำว่าเวลางานหนัก เขาจะเงียบ และหายไปทั้งวัน
ทุกครั้งที่เขาหาย
ฉันจะไม่ถาม
ไม่ใช่เพราะไม่อยากรู้
แต่เพราะกลัวคำตอบ
เพื่อนเคยถามว่าทำไมไม่พอ
ฉันตอบไม่ได้
รู้แค่ว่าทุกครั้งที่เขาหันมายิ้ม
โลกทั้งใบของฉันมันนิ่มลงแบบโง่ๆ
ฉันรู้ว่าเขามีใครอีกคน
รู้จากการที่ชื่อฉันไม่เคยอยู่บนหน้าจอเขาเวลาคุยกับใคร
รู้จากการที่เขารีบเก็บโทรศัพท์
รู้จากน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น…ซึ่งไม่เคยใช้กับฉัน
แต่ฉันก็ยังเลือกอยู่
อยู่ในตำแหน่งที่ไม่มีสิทธิ์อะไรเลย
นอกจาก “คนที่พร้อมเสมอ”
พร้อมฟัง
พร้อมรอ
พร้อมทำเหมือนไม่เจ็บ
คืนหนึ่ง เขาพูดกับฉันว่า
“ขอบคุณนะ ที่อยู่ข้างๆ ตลอด”
ฉันยิ้ม
ทั้งที่ในใจอยากถามว่า
แล้วฉันอยู่ในสถานะอะไรของเธอ
แต่ฉันไม่ถาม
เพราะกลัวคำตอบจะทำให้ฉันไม่มีข้ออ้างในการอยู่ต่อ
ถ้าการรักเขา
ต้องแลกกับการดูโง่ในสายตาใครต่อใคร
ฉันก็ยอม
อย่างน้อย…
ฉันไม่ได้รักเขาครึ่งใจ
ไม่ได้รักแบบเผื่อถอย
ฉันรักเขาจนไม่เหลืออะไรให้ตัวเองเลย
และบางที
ความโง่แบบนี้แหละ
คือสิ่งเดียวที่พิสูจน์ได้ว่า
ฉันรักเขาจริงๆ
