โรงเรียนมัธยมศรีวิทย์ไม่เคยเงียบ
ยกเว้นวันนั้น—วันที่ทั้งโรงเรียนเหมือนหยุดหายใจพร้อมกัน
“เฮ้ย…ทำไมวันนี้ไม่มีเงาเราในกระจกวะ”
ภาคินพูดขำๆ ระหว่างเดินเข้าตึกเรียน แต่ไม่มีใครขำตอบ
เพราะทุกคน…เริ่มสังเกตเหมือนกัน
ภาคินเป็นเด็ก ม.5 ธรรมดา
เรียนกลางๆ ต่อยเก่งนิดหน่อย ขี้เล่นหน่อย
และดันมีเรื่องไม่ธรรมดาอยู่เรื่องเดียว—
ผู้หญิงในห้อง ห้าคน ชอบเขา
(ใช่…ฮาเร็มแบบงงๆ ไม่ได้ตั้งใจ)
มี แพรว สายเรียน เก่งแต่เย็นชา
มีนา สายตลก ยิงมุกเหมือนปืนกล
ขวัญ สายเงียบ ยิ้มทีใจละลาย
เจน สายแอ็คชั่น เตะต่อยเก่งกว่าเขา
และ ลิน เด็กใหม่ ที่เหมือนรู้จักเขามานานเกินไป
วันนั้นเกิดเรื่องประหลาด
ครูไม่มา
กระดิ่งไม่ดัง
โทรศัพท์ทุกเครื่องขึ้นเวลาเดียวกัน: 15:59 ตลอดทั้งวัน
แล้วเสียงตามสายก็ดังขึ้น
“นักเรียนที่ยังมีตัวตน…กรุณาอยู่ในพื้นที่ปลอดภัย”
ตลกไหม?
ตลกสิ—จนกระทั่งเพื่อนบางคน เดินทะลุกำแพง
แล้วหายไปเหมือนไม่เคยมีอยู่
ภาคินเริ่มสู้
ไม่ใช่กับคน
แต่กับ “ความจริง”
เขาต่อย เผ่น หลบ ช่วยคน
เหมือนหนังแอ็คชั่นโรงเรียนทุนต่ำ
มีนาวิ่งตามตะโกน
“นี่มันหนังผีหรือชีวิตกูเนี่ย!”
ระหว่างความโกลาหล ลินจับมือเขาแน่น
มือเธอเย็น…แต่มั่นคง
“นายจำเราไม่ได้จริงๆ เหรอ”
เธอถามเสียงเบา
ความลับแตกในห้องพยาบาล
ลินไม่ใช่เด็กใหม่
เธอคือคนรักของภาคิน
ที่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุหน้าโรงเรียนเมื่อปีที่แล้ว
และภาคิน…
ไม่ใช่คนที่ยังมีชีวิตอยู่
อุบัติเหตุครั้งนั้น
เขาเลือกช่วยเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง
ร่างกายรอด
แต่หัวใจ…ไม่เคยตื่น
โลกนี้คือ “ช่วงเวลาค้าง”
โรงเรียนคือพื้นที่ที่ใจเขายังผูกพัน
เสียงหัวเราะ มิตรภาพ
และผู้หญิงทั้งห้า—
ไม่ใช่ฮาเร็ม
แต่คือ ตัวแทนของสิ่งที่เขายังปล่อยวางไม่ได้
แพรว = ความคาดหวัง
มีนา = เสียงหัวเราะ
ขวัญ = ความสงบ
เจน = ความกล้า
และลิน = ความรักที่ยังค้างคา
เสียงตามสายดังอีกครั้ง
“ถึงเวลาจบคาบสุดท้าย”
ภาคินยิ้ม
ตลกดีนะ ชีวิตแม่ง
เหมือนเรื่องเล่าที่คนเขียนใส่ทุกแนวเพราะไม่รู้จะเลือกอะไร
เขาบอกลาทุกคน
มีนาพูดทั้งน้ำตา
“ถ้ามีชาติหน้า แกเลี้ยงข้าวกูนะเว้ย!”
กระจกสะท้อนร่างเขาอีกครั้ง
ก่อนจะค่อยๆ เลือนหาย
วันถัดมา
โรงเรียนกลับมาเหมือนเดิม
กระดิ่งดัง
ครูบ่น
ชีวิตเดินต่อ
แต่หน้าโรงเรียน
มีดอกไม้หนึ่งช่อ
วางอยู่ตรงจุดเดิมทุกวัน
ไม่มีใครรู้ว่าใครเอามา
แต่ถ้าเงยดูดีๆ ในกระจกใกล้ๆ
บางที…
จะเห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง
ยืนยิ้ม ขำๆ
เหมือนบอกว่า
“จบแล้วนะ…ขอบคุณที่อ่านชีวิตกูจนจบตอน”
